Nog een nachtje overblijven

Poe, poe, het was me gisteren weer een dagje... Ik moest weer naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht, je weet wel, waar ik ook geboren ben. Niet omdat er iets speciaals aan de hand was, maar voor een scan om te kijken of mijn hersenen zich goed hebben ontwikkeld. Dat was al een tijdje geleden afgesproken. Dus hier ga ik weer, in de Maxi Cosi van mijn achterneefje Jules. Hij heeft er heerlijk in gelegen en ik snap wel waarom!  
Omdat het scanapparaat veel lawaai maakt, hebben ze me oorbeschermers opgeplakt. Ik schijn er een beetje uit te zien als Bob de Bouwer, al weet ik nog niet zo goed wie dat is. O ja, ze hebben me ook een verdovend middeltje gegeven zodat ik stil lig als ze een scan van mijn hoofd maken.
Hier zie je het bed waar ik kom te liggen voor de hersenscan. Papa en mama waren wel in de buurt, maar mochten niet naar binnen.
Hier zie je het waarschuwingsbordje bij de ingang.
Direct na afloop van de scan kon dokter Benders (in de witte jas, ze duwt me hier in een transportcouveuse door een kilometerslange gang van het UMC naar het WKZ) mama en papa geruststellen dat mijn hersentjes er heel mooi uitzien. Alsof ik dat zelf niet al wist. Maar ja, sommige dingen moet je van een ander horen.
Alleen kreeg ik na afloop een daling van mijn hartslag en later 's avonds nog eentje. Daarom besloot de dokter me in plaats van één, voor de zekerheid toch maar twee nachtjes in het ziekenhuis te houden. Bovendien kreeg ik nog een bloedtransfusie; mijn zevende alweer. Want ze vonden dat ik er wel heel erg pipsjes uitzag.

Met het nieuwe bloed erbij (waarschijnlijk de laatste keer) zie ik er sinds vandaag weer stralend uit. En ik ben alweer een stuk fitter dan gisteren.
Maar vandaag kwam dan nog babyfysiotherapeut Rian oefeningetjes met me doen. Kneep ze in mijn voetjes, waardoor mijn teentjes gingen krullen. Hihihi! Het jeukte flink, maar dat was ook de bedoeling vertelde ze. Ook liet ze me een keertje bijna vallen. Dat was een testje of ik ook zou schrikken. Nou vraag ik je! Tuurlijk schrok ik! Maar dat was dus ook de bedoeling.

Nou, je begrijpt wel: na alle toestanden wordt het nu weer tijd voor een dutje. Morgen mag ik weer naar huis en dat is wel fijn. Want hoewel ze heel lief voor me zijn hier, begon ik net een beetje te wennen aan mijn eigen bedje op de slaapkamer van mama en papa. En daar ben ik toch eigenlijk wel het liefst.