Johannesbroodpitmeel

Wat ze me sinds gisteren nou toch door het eten roeren... johannesbroodpitmeel. Het woord alleen al uitspreken is een hele mond vol! Nou schijnt dat ook de bedoeling te zijn. Ik was namelijk erg aan het knoeien met mijn melk en verslikte me ook vaak. Daarvan kreeg ik weer dalingen (te weinig zuurstof in mijn bloed en daardoor soms ineens een te lage hartslag) dus daar moest wat aan gebeuren. Voilà, het johannesbroodpitmeel. Het werkt zoals maizena door sauzen; het maakt het lekker dik en daardoor kan ik ook mijn melk rustiger naar binnen krijgen.

Papa heeft nog voor mij opgezocht waar die gekke naam vandaan komt. Het blijkt dat Johannes de Doper (die uit de bijbel) de vruchten van deze plant at toen ie een tijdje in de woestijn doorbracht. Papa vond het ook nog leuk om te melden dat de in stukjes gebroken peulen ook tot hamstervoer worden verwerkt. En bedankt pa!
Evengoed was ik na het eten helemaal in mijn nopjes en had ik zelfs nog puf om te grijnzen naar de charmante fotografe (mama!).
Daarna was ik wel een beetje uitgeteld, maar gelukkig zonder dalingen. Ik kon al slapend weer in mijn bedje worden teruggelegd, al deed ik af een toe een oogje open om te zien of papa en mama me wel goed instopten. Dat deden ze gelukkig, hmm...