Opa 's en oma's

Deze week zijn alle vier mijn opa's en oma's naar me komen kijken. Wat een feest, ze hebben allemaal hele zachte armen waar ik in mocht liggen, kijk maar...

Oma Sweikhuizen zingt een liedje voor me.

Opa Sweikhuizen zit me een beetje te kietelen.
Opa Oosterbeek hangt hele verhalen tegen me op.
En oma Oosterbeek zit me eens rustig te inspecteren.

Nog een nachtje overblijven

Poe, poe, het was me gisteren weer een dagje... Ik moest weer naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht, je weet wel, waar ik ook geboren ben. Niet omdat er iets speciaals aan de hand was, maar voor een scan om te kijken of mijn hersenen zich goed hebben ontwikkeld. Dat was al een tijdje geleden afgesproken. Dus hier ga ik weer, in de Maxi Cosi van mijn achterneefje Jules. Hij heeft er heerlijk in gelegen en ik snap wel waarom!  
Omdat het scanapparaat veel lawaai maakt, hebben ze me oorbeschermers opgeplakt. Ik schijn er een beetje uit te zien als Bob de Bouwer, al weet ik nog niet zo goed wie dat is. O ja, ze hebben me ook een verdovend middeltje gegeven zodat ik stil lig als ze een scan van mijn hoofd maken.
Hier zie je het bed waar ik kom te liggen voor de hersenscan. Papa en mama waren wel in de buurt, maar mochten niet naar binnen.
Hier zie je het waarschuwingsbordje bij de ingang.
Direct na afloop van de scan kon dokter Benders (in de witte jas, ze duwt me hier in een transportcouveuse door een kilometerslange gang van het UMC naar het WKZ) mama en papa geruststellen dat mijn hersentjes er heel mooi uitzien. Alsof ik dat zelf niet al wist. Maar ja, sommige dingen moet je van een ander horen.
Alleen kreeg ik na afloop een daling van mijn hartslag en later 's avonds nog eentje. Daarom besloot de dokter me in plaats van één, voor de zekerheid toch maar twee nachtjes in het ziekenhuis te houden. Bovendien kreeg ik nog een bloedtransfusie; mijn zevende alweer. Want ze vonden dat ik er wel heel erg pipsjes uitzag.

Met het nieuwe bloed erbij (waarschijnlijk de laatste keer) zie ik er sinds vandaag weer stralend uit. En ik ben alweer een stuk fitter dan gisteren.
Maar vandaag kwam dan nog babyfysiotherapeut Rian oefeningetjes met me doen. Kneep ze in mijn voetjes, waardoor mijn teentjes gingen krullen. Hihihi! Het jeukte flink, maar dat was ook de bedoeling vertelde ze. Ook liet ze me een keertje bijna vallen. Dat was een testje of ik ook zou schrikken. Nou vraag ik je! Tuurlijk schrok ik! Maar dat was dus ook de bedoeling.

Nou, je begrijpt wel: na alle toestanden wordt het nu weer tijd voor een dutje. Morgen mag ik weer naar huis en dat is wel fijn. Want hoewel ze heel lief voor me zijn hier, begon ik net een beetje te wennen aan mijn eigen bedje op de slaapkamer van mama en papa. En daar ben ik toch eigenlijk wel het liefst.

Op stap

Hoogtepunt van vandaag was dat ik voor het eerst naar buiten ging! In mijn donkerblauwe kinderwagen paradeerde ik met papa en mama door de wijk. Van alle vogelgeluidjes viel ik meteen in slaap, heerlijk ook die buitenlucht. 

Mama heeft lang naar dit moment uitgekeken!

Hier zie je me liggen terwijl het zonnetje nét niet op me schijnt. Hè, wat was dat lekker! Morgen weer misschien?

Mama???!!!

Vanavond zaten papa en mama lekker buiten te eten met de babyfoon op tafel terwijl ik boven lag te ... tja, wat lag ik eigenlijk te doen? In ieder geval níet te slapen. Ik was zo onrustig dat ze me maar naar beneden hebben gehaald, hun eten binnen op tafel hebben gezet, de wagen ernaast met mij erin. Dat was een stuk beter dan boven liggen wat mij betreft, maar er waren nog wat minpuntjes zoals mijn speen die steeds uitfloepte. Op een gegeven moment wist mama niet meer wat ze met me aan moest en heeft ze gewoon haar krullenkop op mijn buik gelegd, het kietelde zo lekker dat ik er toch (éven!) stil van was...

Kraamvisite

Papa, mama en ik doen nog een beetje rustig aan, maar gisteren kwam er dan voor het eerste echte kraamvisite. Het was niet zo maar iemand die er langskwam, het was mijn echte nichtje Tessa! Zij heeft al drie maanden zitten popelen om mij te zien omdat er in het ziekenhuis geen kinderen bij mij mochten, maar nu was het dan zover! Eindelijk!
Ondertussen gebeurde er buiten in de tuin ook van alles: zo kwam buurvrouw Henny het gras maaien omdat papa en mama het zo druk hebben (zou dat door mij komen?). Wat lief, hè?
Tessa en ik zijn meteen dikke vriendjes, nou ja, 'dik' zijn we allebei niet echt. Ik vind haar nu al heel erg lief ... 
... en ik heb zo de indruk dat dat wederzijds is!
Vanmiddag kwam onze buurvrouw mevrouw Gommans eventjes langs. Ze was erg tevreden over me, en zij kan het weten want ze heeft vroeger op een kraamafdeling gewerkt. 

Ook Ome Roger was er maar die staat niet op de foto. Maar goed dat 'ie morgen weer terugkomt om de heg te snoeien, kunnen we dan vast samen op de foto.

Slaapplekken

Thuis zijn er zoveel plaatsen om te slapen dat ik nog niet zo goed weet wat nou de lekkerste plek is. Hier lig ik in de draagzak bij mama, dat is wel heel lekker!

Ook heb ik vandaag een hele tijd buiten gezeten bij mama op schoot. Het was immers buiten warmer dan binnen. 

Op het voedingskussen in de box lig ik ook super.
En natuurlijk in de wandelwagen die nu de hele tijd in de woonkamer staat, zodat ik overdag lekker papa's en mama's stemmen kan horen. 

THUIS

En nu ben ik dan thuis. Ik had niet gedacht dat het hier zo gezellig zou zijn!

Zo gezellig dat ik eigenlijk het liefst de hele dag bij mama en papa wil liggen, zó lekker is dat!

Maar mama had bedacht dat ik ook best in een mandje kon liggen in de woonkamer. Ik was het er niet mee eens, behalve toen ze dit mandje op tafel had gezet omdat zij en papa even zaten te eten. Dat was natuurlijk weer wel gezellig. 

Ook heb ik kennisgemaakt met mijn nieuwe wiegje, dat staat gezellig op papa's en mama's kamer. Nou ja 'gezellig', overdag zijn zij helemaal niet op die kamer, dus slaap ik daar alleen. Dat vind ik helemaal niks, want ik ben toch wel een beetje een gezelschapsmens, dus tja ...

... zo beland ik weer helemaal waar ik zijn wil: op papa's schouder. Papa heeft het erg druk met me gehad vanavond. Ik heb namelijk helemaal geen zin meer in ziekenhuisschema's en heb gewoon lekker zo lang geblèrd dat ik een extra voeding heb gekregen. 

Nu is het inmiddels 11 uur 's avonds en heb ik mama even gevraagd dit namens mij te schrijven: ik lig namelijk 'al' een uur op één oor te dromen over mijn eerste dag thuis. Ik moet zeggen: ik moet nog erg wennen maar, dat klinkt misschien gek, érgens komt thuis me toch ook wel vaag bekend voor! Toch net of ik hier al eerder ooit geweest ben ... !

Feest!

Toen ik met papa en mama de straat binnenreed, leek het wel feest. Ik kon nu zelf Casper het lieve spookje zien dat Ome Roger heeft gefiguurzaagd, en thuis heeft opgehangen. 

Timmie de kat zat me vrolijk achter de versieringen op te wachten. Dit is ook het laatste dat ik vandaag van hem gezien heb, lijkt wel of 'ie een beetje bang voor me is. Nou ja...
En alsof dat nog niet alles is, hadden de buren Ad en Henny een hele grote vlag uitgehangen!
Ook aan de andere kant naast ons huis hingen vlaggen: bij Marry en Fred en bij hun buren. 

Binnen ging het feest gewoon verder: er waren bloemen van al mijn oma's en oma's en van Tante Chantal en Ome Theo, en Tessa en Yara, mijn nichtjes.

Nu ben ik écht een prinsje dat zich de koning te rijk voelt! Voor iedereen: een dikke knuffel!

Mini cosi

Hier zie je papa die door de ziekenhuishal loopt met de maxi cosi. Hij heeft ook nog een kadootje voor alle lieve verpleegkundigen bij zich. 

Mama was geadviseerd voor mij een 'vestje' mee te nemen. Nu houdt mama zelf nogal van vestjes, maar voor mij had ze alleen maar een maatje 62 in de kast liggen. Vandaar dat ik er hier een beetje bij lig als een meisje met mijn 'jurkje' aan. 

Trotse papa draagt mij naar de auto. En ik snurk gewoon lekker door. 

Net als in de auto, hmm, heerlijk dat gebrom aan mijn hoofd!

En aan mama de eer om mij over de drempel te dragen: ik ben thuis!!!

Ontslag

Vandaag ben ik mijn baan kwijtgeraakt: mijn baan als patiënt in het ziekenhuis. Een verslag van mijn laatste uren op kantoor. O ja, freelance blijf ik wel nog in the picture bij wat ziekenhuizen in de regio. Zo val ik volgende week in voor een mri-scan in het WKZ en spreek ik begin juni de kinderarts op de poli. Daar blijf ik voorlopig ook terugkomen in plaats van op het consultatiebureau, want ik blijf natuurlijk wel een speciaal geval.  

Mama geeft me nog even een flesje. 

Mijn enkelbandje dat ik al mijn hele leven draag. Vanmiddag thuis mocht het er eindelijk af!

Nog even in de meetbak, wat een rotding, niks geen pluche, maar keihard hout, buh, niet leuk! Ik ben nu 44 cm lang en weeg 2300 gram. 

Nog een laatste blik op de lieve verpleegsters en mijn buurjongetje -en meisje en dan ... daaag ziekenhuis!

Laatste dagje Nieuwegein

Vandaag is mijn laatste dag in het Sint Antoniusziekenhuis in Nieuwegein. En daarom waren papa en mama er de hele dag om voor me te zorgen. Papa kwam later, hij moest 's ochtends nog in Amsterdam een training geven, 'Omgaan met de pers'. Zoals je ziet moest hij nog een beetje bijkomen, hier leest hij me het laatste nieuws voor uit de krant.

Maar hij was wel lief voor me. Hier verschoont hij mijn luier.

Mama was erbij toen twee zusters tegelijkertijd me vaccineerden - in allebei mijn beentjes kreeg ik een spuit. Ik lag eerst nog lekker te knorren en op mijn speen te sabbelen, toen ik ineens doorkreeg dat ik werd geprikt. Mijn schrik was zo groot dat ik wel mijn mond opensperde om te krijsen maar vergat geluid te maken. Mama zei dat ze mijn oogjes nog nooit zo groot had gezien. Maar toen ik er ineens aan dacht wel geluid te maken, was het eigenlijk alweer over. Ik hoefde gelukkig toch niet weer met kabeltjes aan de computer, want ze vinden me nu echt een grote jongen. Wel was ik vanmiddag zo moe, dat ik twee keer maar een half flesje heb leeggedronken.

Thuis, zo vertelde mama me, wacht me nog een grote verrassing. Ome Roger heeft flink geklust, niet alleen aan mijn kamertje en de nieuwe werkkamer van papa en mama, maar ook geknutseld aan een welkomstpresentje dat hij voor mij in de tuin heeft neergezet. Het schijnt te maken te hebben met een naamgenootje van mij. Toen mama het zag moest ze eerst een kwartiertje huilen, maar ik geloof niet dat het van verdriet was. Nou, je kunt je wel voorstellen, ik ben heel benieuwd... En oma en opa Sweikhuizen hadden alvast een prachtig boeket bloemen laten bezorgen op mijn nieuwe adres! Die krijg ik morgen vast ook te zien!

Ik ben er bijna...

... maar nog niet helemaal: morgen belooft namelijk een druk dagje te worden. Dan komt namelijk nog de oogarts langs en krijg ik ook voor de tweede keer inentingen. Maar omdat ze me nog steeds heel klein vinden (sinds gisteren weeg ik 2.270 gram, dus hoezo 'klein'?) maken ze nog één keertje kabeltjes aan me vast en houden de verpleegkundigen een extra oogje in het zeil met een computerscherm.

Morgen komen mama en papa ook bijna de hele dag naar het ziekenhuis om van 's ochtends tot 's avonds voor me te zorgen. 'Inroomen' (je spreekt het uit als 'inroemen') heet dat, dan kunnen ze alvast even wennen aan me. Maar ik denk dat dat helemaal niet nodig is, ze zijn al zo lief voor me! 

O ja, voor ik het vergeet: vandaag kreeg ik héél veel post! Niet alleen van Anna uit Sri Lanka, maar ook van de hele klas van juf Karin uit Brunssum. De jongen op de grote kaart leek wel heel erg op mezelf ;-) en nadat ik alle lieve briefjes van de kinderen uit de klas had gelezen was ik heel moe en heb ik geweldig goed geslapen. Met zulke post komt het vast en zeker allemaal goed met me. Dank jullie wel!

Groot nieuws!

Ik heb hééél groot nieuws: donderdag mag ik naar huis! Jippiiieee!!! 

Het moment dat verpleegkundige Esther het ons vertelde, moesten we wel even bijkomen zoals je op de foto ziet. Papa trouwens ook; dit is de enige niet-bewogen foto van het moment-suprème.
De dokter vindt dat ik het heel goed doe allemaal en dat papa en mama vanaf nu wel alleen voor me kunnen zorgen. Ik zag ze wel een beetje witjes wegtrekken toen ik na mijn avondeten ook een beetje bleek werd, maar volgens zuster Jonne hoeven ze zich geen zorgen te maken. Ik ben een hele sterke vent. Zo!

En om het goede nieuws te vieren mocht ik vandaag ook voor het eerst in de box. Ik vroeg aan papa: ben ik dan vanaf nu een bokser? Maar het was mama die met glimmende oogjes fluisterde dat ik eigenlijk al mijn hele leven lang een dapper vechtertje ben.

O ja, hier zie je mijn nieuwe kamertje in het Sint Antoniusziekenhuis. Er zijn daar geen apparaten meer en maar weinig andere baby's. Het is er best stil, maar je kunt mij daarom des te beter horen brullen als ik honger heb. Handig hè?

Trossen los

Vandaag lag ik klaarwakker toen mama en papa langskwamen. Ik had ze dan ook groot nieuws te vertellen; de zusters hebben me van de monitor afgehaald! Dat is het apparaat dat steeds in de gaten houdt of mijn hartje het goed doet en of ik wel genoeg zuurstof in mijn bloed heb. Ik heb 48 uur geen dalingen meer gehad en dan mag de monitor weg.

De sokjes heb ik van Anje per post uit Luxemburg gekregen. Ze passen me steeds beter, want ik ben weer een stuk gegroeid. Vandaag ben ik nog gemeten en blijk ik 43,5 centimeter lang te zijn. Tot grote schrik en pret van mama die vorig week nog twee rompertjes voor me had gekocht in maat 44. Die kunnen nu heel snel naar het Caspermuseum.
Hier zie je hoe papa de drie kabeltjes die op mijn borst waren geplakt aan het loswriemelen is, hihihi. Die kabeltjes waren dus verbonden met de monitor. Ik vond het allemaal wel prima, dan hoeft ie niet meer zo te prutsen als hij me verschoont.
Voor papa voelde het een beetje alsof ie nu dan alsnog de navelstreng kon doorknippen. Dat had ie bij de spannende bevalling van mij natuurlijk moeten missen. Hoewel missen... zo'n held in medische handelingen is hij niet! Hier maakt hij het saturatiemetertje los dat met een rood lampje steeds het zuurstofgehalte in mijn bloed in de peiling hield.
Nou, daar liggen de laatste kabeltjes. Mama heeft ze in mijn dagboekje geplakt.
En toen was het weer tijd voor de fles. Dat ging heel goed. Ik heb alles in hoog tempo leeggedronken. Daarna pakte ik zelf de speen, want ik had nog reuzetrek om lekker door te sabbelen.