Dank jullie wel!

Mama vertelt me steeds dat zij en papa en ik van jullie allemaal zulke lieve kaartjes, brieven, pakjes, woordjes, sms-jes, e-mails, hapjes, kadootjes, en nog veel meer krijgen. Dat vind ik wel heel fijn! En papa en mama vinden dat nog veel fijner! Die krijgen daar weer een flinke portie energie van en kunnen dan weer vooruit. Ook kunnen ze dan weer eens lekker een traantje wegpinken, want steeds als mama denkt dat de stroom kraamtranen is opgedroogd, valt er weer zo'n lief berichtje door de brievenbus en dan begint alles weer lekker te stromen! Snif snif! Namens papa en mama voor iedereen een hele dikke 'dank je wel-knuffel'!!! 

Vrijdag 27 februari: Beetje ziekjes maar toch weer de goeie kant op

Vandaag ben ik een beetje ziekjes. Ik heb een infectie onder de leden, waarschijnlijk nog door de draadjes die ze woensdag uit mijn navel hebben gehaald. Gelukkig hebben de artsen en verpleegkundigen het allemaal snel in de gaten hier: daarom hebben ze me vandaag wat extra bloed en antibiotica gegeven weer. Tegen de tijd dat papa en mama vanavond hier waren, voelde ik me al weer een stuk beter. Ze hebben me weer een schone luier gegeven en mijn temperatuur gemeten, en alles is gelukkig goed.

Gisteren had ik voor het eerst post uit het buitenland: een pakje van 'tante' Caroline uit Brussel. Wat leuk! En vandaag lag er weer een pakje van 'tante' Mariske. Ook kwam er een hele mooie kaart van mijn buren, Ad en Henny, en hun kleinzonen Brian en Leroy. Die hadden mij heel mooi getekend: ik vond het vooral leuk dat Leroy mijn piemeltje zo goed had nagetekend. Wij mannen snappen elkaar tenminste, hè?

O ja, op de foto zie je het snuffeldoekje over mijn hoofdje liggen dat Tante Chantal me had gegeven toen ik geboren was. Mama neemt het af en toe mee naar huis en stopt het dan onder haar hempje zodat haar geur er lekker in gaat zitten, hmmmm!!!!

Zo moeder, zo zoon

Mama is flink aan het bijtanken thuis: ze slaapt veel, 's avonds maar ook overdag, of ze zit in bed wat te lezen, of muziek te luisteren, Spaanse muziek, zo heb ik begrepen. Verder eet ze ook vaak, ze heeft steeds grote eetlust, waarschijnlijk door het kolven van de melk. Eigenlijk doen we dus een beetje het zelfde nu, mama en ik: slapen en rusten en eten. Hmmm, best lekker!

O ja, volgens mij is papa ook heel blij dat mama weer thuis is!

Dinsdag 24 februari: papa en de mini-luiers!

Vandaag heeft papa mij voor de tweede keer een schone luier om gedaan, dat kan hij erg goed! Ik spartel niet eens meer veel tegen, ik vind het best gezellig nu zo. Mama zat ondertussen ernaast melk voor mij te kolven. Bijna een huiselijk tafereeltje zo in het ziekenhuis. Papa en mama hadden ook nog een gesprek met de kinderarts. Die vertelde dat ze heel tevreden zijn over me: ik ben al snel meer gaan eten -nu al 2,5 ml per uur- en ik poep en plas goed. Ik heb nog steeds ook een navelinfuus, waarmee ik een soort bijvoeding krijg, glucose en water, geloof ik. Ook doen mijn longetjes het goed, en heb ik maar minimale beademing nodig. Ik moet zeggen: ik voel me ook goed, ik lig gewoon lekker te relaxen hier. 

Maandag 23 februari: mama gaat naar huis!

Vandaag mocht mama uit het ziekenhuis, ze heeft er in totaal 6 weken in gelegen, dus ik kan me wel voorstellen dat ze daar zin in had! Ze vond het geloof ik wel een beetje moeilijk om mij hier te laten, maar zij en papa komen gewoon heel vaak naar me toe om een beetje op me te passen en wat met me te kletsen. En ze zei ook nog dat onze navelstreng heel lang is: van Culemborg tot het WKZ en weer terug en weer heen en weer terug en en en en en...  gekke mama!

Hier zie je op de foto hoe ze met een deel van haar spullen wordt opgehaald door Tante Chantal. Ook heeft ze nog een foto gemaakt van alle kaarten die iedereen heeft gestuurd om mama, papa en mij op te vrolijken de afgelopen weken. Leuk hè? 

Mama, nu met beide handen

Vandaag is een hele fijne dag. Ik ben bijna zeven dagen oud en heb de eerste week heel goed doorstaan. Ik krijg nog een beetje beademing, maar het lijkt erop of mijn spijsvertering voorzichtig op gang komt. Ik heb gisteravond lekker gepoept, het leek wel een dropveter van een paar centimeter lang. Papa en mama zagen het op televisie gebeuren. Ik kan je zeggen: het lucht enorm op.
Vandaag gaan de verplegers me ook iets vaker melk van mama geven. In plaats van zes keer, misschien nu wel twaalf keer op een dag. Dan gaan ze weer kijken of het goed gaat. Met de sonde waarmee ze me voeden (een buisje dat via mijn neus en keel naar mijn maagje gaat) kunnen ze behalve eten geven ook weer eten uitzuigen en bestuderen. Zo weten ze of ik het ook goed verteer.
Mama kwam vandaag met de rolstoel, dat was wel speciaal. Ze kon nu voor het eerst ook staan en met allebei de handen in de couveuse. Dat vond ik heel fijn. Ik kan er erg van genieten als papa of mama me bij het hoofdje en de voetjes pakken. Dan voel ik met nog net zoals in de buik, heel warm en beschermd.
O ja, op een foto kun je ook mijn naam zien; dat is een snuffeldoekje dat ik van Chantal heb gekregen. Mama heeft het een tijdje onder haar hempje gedragen en nu ruikt het lekker vertrouwd in de couveuse. Al moet ik zeggen dat ze me dat niet makkelijk maken met die slangetjes in mijn neus. Af en toe trek ik eraan om er vanaf te komen.

Waar ik voorlopig woon

Hier kun je zien waar ik voorlopig woon: de neonatologie intensive care unit (Nicu) nummer 3. Om mijn bakje heen zie je een kinderarts, een arts-assistent en verpleegkundigen. In totaal werken op de IC, de high- en medium care-afdeling van het WKZ ruim honderd mensen voor zo'n veertig tot vijftig babies. Ik vind het wel interessant uitzien, lijkt net het vluchtleidingscentrum van de Nasa in Houston.

Opa en oma Oosterbeek

En daar zie je opa en oma Oosterbeek. Trots dat ze waren! Ze waren ook wel een beetje onder de indruk. En terecht: ik lig hier toch maar te kijk voor iedereen. Dat ik zo braaf blijf liggen is dan best een prestatie. Maar soms heb ik er geen zin in, dan ga ik trappelen en gooi ik mijn dekentje lekker van me af.

Papa trakteert

Om te vieren dat ik er ben hadden oma en opa Sweikhuizen beschuiten met muisjes meegenomen. Vind het leuk voor papa dat ie nu ook wat kan doen.

Opa en oma Sweikhuizen staan niet op de foto. Opa was iedereen te snel af omdat ie wat witjes werd om de neus toen ie mij zag. Toen ben ik maar gaan kletsen met oma. Papa kon toen geen foto's meer maken, die was met opa op de gang een bekertje water drinken.

O ja, papa is ook heel lief. Hier doet hij wat ik het allerfijnste vind: me lekker met zijn grote warme handen vasthouden. Ik lijk best wel op hem en opa Oosterbeek: heb minstens zoveel zoveel haren als zij, ook al zijn die niet zo goed te zien omdat ze heel licht en dun zijn. De foto heeft Chantal gemaakt die al heel snel op bezoek kwam, haar dochtertje Tessa heeft ook een tijdje hier op de intensive care gelegen.

Mama weer op bezoek

Kijk, hier zie je hoe lastig het is voor mama om bij me te komen. Toch lijkt het of ze het leuk vindt, dan begint ze tegen me te praten. En als ik haar stem herken doe ik heel stiekem één oogje open om te zien waar ze is. Maar dat is op deze manier wel heel vermoeiend natuurlijk. Dus ik ga maar weer snel slapen.

Mama kan me trouwens ook zien op de televisie van haar kamer in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ). Ik lig een paar gangen verder, maar zo kan ze me toch in de gaten houden. Zo had ze me ook in de smiezen toen ik voor het eerst moest poepen. Een belangrijk moment vond zij, een teken dat mijn darmpjes gaan werken.  Op tv kun je, als je hele goede ogen hebt, zien hoe verpleegster Mariska me aan het verzorgen is.

Mama maakt kennis

Mama heeft me al een hele tijd in de buik voelen trappelen. In het begin niet, maar vlak voor ik met een keizersnede eruit kwam was ik vaak nachtenlang aan het fietsen in de baarmoeder. Mama probeert hier mijn beentje te pakken, maar dat valt nog niet mee: ze ligt nog in een bed omdat ze moet herstellen van de operaties. Dus ze moet het op de tast doen. Ik vind het ook even wennen, dat gefriemel aan mijn pootjes.

O ja, ik wil nog even zeggen dat ik al een flinke vent ben: de eerste anderhalve dag hoefde ik nog niet aan de beademing. De doorzichtige buis die je ziet helpt me alleen maar met een beetje extra lucht. De stickertjes op mijn buik hangen aan allerlei oplichtende en piepende apparaten. Daarmee kunnen ze onder andere mijn hartslag meten. Het witte dingetje is een piepschuimen spalkje waarmee een infuus met voeding aan mijn armpje vastzit. Zo proberen ze me te slim af te zijn als ik probeer dat irritante slangetje eruit te trekken. Trouwens, die zonnebril heb ik hard nodig tegen de felle lamp die ze op me hebben gezet vanwege de lichttherapie. Het is anders geen doen om hier rustig te slapen. Morgen gaat de lamp weer weg zeggen ze.

Ik ben een jongetje

Zelf vind ik het wel een beetje gênant, dat ik er zo bij lig. Als ze mijn luiertje niet omdoen plas ik namelijk alle kanten op. Is ook wel weer fijn. Papa schijnt zich er niet zo druk over te maken, hij lijkt er stiekem wel een beetje trots op. Nou ja, hij doet maar. 

O ja, dat blauwe licht is een heel speciaal soort matrasje waar ik op probeer te slapen. Dat valt niet mee, het is meer een plankje dan een fijne matras. Daarmee worden afvalstoffen in mijn bloed afgebroken. Een soort lichttherapie waardoor wordt voorkomen dat ik een gele kleur krijg en ziek word.

Ik ben er al!

Nou, dit ben ik dan: Casper Marie van Haaren. Met mijn 29 centimeter schijn ik nogal aan de kleine kant te zijn, maar daar merk ik zelf niks van. Zoals Joan, mijn eerste verpleegkundige op de intensive care voor babies over mij zei: 'klein maar dapper'. Eigenlijk hadden mama en papa me pas rond 10 mei verwacht, maar dat duurde me te lang. Zaterdagavond 14 februari 2009, om 21.51 uur precies kwam ik al tevoorschijn. Daardoor is mijn kamertje in Culemborg nog niet klaar, gelukkig kan ik tot die tijd fijn hier blijven.