Mama heeft me al een hele tijd in de buik voelen trappelen. In het begin niet, maar vlak voor ik met een keizersnede eruit kwam was ik vaak nachtenlang aan het fietsen in de baarmoeder. Mama probeert hier mijn beentje te pakken, maar dat valt nog niet mee: ze ligt nog in een bed omdat ze moet herstellen van de operaties. Dus ze moet het op de tast doen. Ik vind het ook even wennen, dat gefriemel aan mijn pootjes.
O ja, ik wil nog even zeggen dat ik al een flinke vent ben: de eerste anderhalve dag hoefde ik nog niet aan de beademing. De doorzichtige buis die je ziet helpt me alleen maar met een beetje extra lucht. De stickertjes op mijn buik hangen aan allerlei oplichtende en piepende apparaten. Daarmee kunnen ze onder andere mijn hartslag meten. Het witte dingetje is een piepschuimen spalkje waarmee een infuus met voeding aan mijn armpje vastzit. Zo proberen ze me te slim af te zijn als ik probeer dat irritante slangetje eruit te trekken. Trouwens, die zonnebril heb ik hard nodig tegen de felle lamp die ze op me hebben gezet vanwege de lichttherapie. Het is anders geen doen om hier rustig te slapen. Morgen gaat de lamp weer weg zeggen ze.
lieve Casper dank zij jou zie ik je moeder ook weer eens.
BeantwoordenVerwijderenZe is al weken van huis hoor en we missen haar op het buurtje.
Geef haar je mooiste glimlach van ons.
dikke kus Henny