Trossen los

Vandaag lag ik klaarwakker toen mama en papa langskwamen. Ik had ze dan ook groot nieuws te vertellen; de zusters hebben me van de monitor afgehaald! Dat is het apparaat dat steeds in de gaten houdt of mijn hartje het goed doet en of ik wel genoeg zuurstof in mijn bloed heb. Ik heb 48 uur geen dalingen meer gehad en dan mag de monitor weg.

De sokjes heb ik van Anje per post uit Luxemburg gekregen. Ze passen me steeds beter, want ik ben weer een stuk gegroeid. Vandaag ben ik nog gemeten en blijk ik 43,5 centimeter lang te zijn. Tot grote schrik en pret van mama die vorig week nog twee rompertjes voor me had gekocht in maat 44. Die kunnen nu heel snel naar het Caspermuseum.
Hier zie je hoe papa de drie kabeltjes die op mijn borst waren geplakt aan het loswriemelen is, hihihi. Die kabeltjes waren dus verbonden met de monitor. Ik vond het allemaal wel prima, dan hoeft ie niet meer zo te prutsen als hij me verschoont.
Voor papa voelde het een beetje alsof ie nu dan alsnog de navelstreng kon doorknippen. Dat had ie bij de spannende bevalling van mij natuurlijk moeten missen. Hoewel missen... zo'n held in medische handelingen is hij niet! Hier maakt hij het saturatiemetertje los dat met een rood lampje steeds het zuurstofgehalte in mijn bloed in de peiling hield.
Nou, daar liggen de laatste kabeltjes. Mama heeft ze in mijn dagboekje geplakt.
En toen was het weer tijd voor de fles. Dat ging heel goed. Ik heb alles in hoog tempo leeggedronken. Daarna pakte ik zelf de speen, want ik had nog reuzetrek om lekker door te sabbelen.