Toddel en ik

Sinds gisteren heb ik een knuffeltje: Toddel. Dit is een speciaal konijntje met lange oren zodat ik die lekker kan vastpakken, in plaats van aan mijn maagsondeslangetje te trekken. Mama had daar iets over gelezen en toen is ze met papa in Culemborg zo'n beestje gaan kopen. 

Vandaag heeft mama mij lekker met olie in gesmeerd, en bij papa mocht ik weer op zijn harige borst liggen, hmmm! Allemaal fijne dingen!

't Is écht waar!

Gisteren stonden die twee ouwe van mij hier bij mijn bedje. Hoor ik de één tegen de ander zeggen:"Jee, het lijkt wel of je hem ziet groeien nu, hij lijkt alweer wat dikker te zijn dan gisteren." Zelf voelde ik al een paar dagen aan dat ik wel wat zwaarder was geworden, dus ik wilde graag knikken of iets terug zeggen, maar motorisch gezien lukt me dat nog niet zo. Dus moest ik lijdzaam afwachten tot Monique, de verpleegkundige, me vanochtend op de weegschaal ging leggen. Alles om hét bewijs te leveren. En jawel hoor: de weegschaal gaf 875 gram aan. Ik ben dus 125 gram gegroeid in vijf dagen tijd. Ben ik best een beetje trots op. Maar wie echt een heel klein veel beetje trots zijn, dat zijn papa en mama. Ze glunderden helemaal toen ze het hoorden. Straks gaan ze voor dit soort mijlpalen ook nog beschuiten en muisjes te voorschijn halen. Eten ze binnenkort niks anders meer!

Aan de touwen

Vandaag weer heerlijk bij papa op de borst gelegen: aan het eind mocht papa mij zelf weer in mijn bedje terugleggen maar toen wilde ik niet meer van hem af. Ik heb me toen met beide handen aan zijn borstharen vastgeklampt en ze moesten een hoop moeite doen om mij los te krijgen, mooi zo, dat was ook de bedoeling! Mama en Alice, de verpleegkundige, moesten zo lachen dat ze helemaal vergaten een foto hiervan te maken. Verder was ik ook nog een beetje ondeugend omdat ik weer lekker in het rond geplast en gepoept heb, net toen mama bezig was de schone luier om te doen. En, o ja, ik eet sinds gisteren weer een beetje meer: ik krijg nu elk  uur 5,5 cc. Het smaakt me goed! 

Jaar-ig? Maand-ig!

Vandaag, nu precies, ben ik jarig, nou ja, eigenlijk ben ik maandig. Ik ben nu precies 1 maand oud, ik voel me ook niet meer zo piepjong als in het begin. Zojuist waren papa en mama bij me om het te vieren. En er hing ook een slinger aan mijn huisje, maar dat was toevallig, die heeft een verpleegkundige een paar dagen geleden voor alle kinderen hier gemaakt. Vandaag heb ik weer een schattig rompertje aan. En gisteren zag ik er helemaal stoer uit in mijn blauwe hempje, mama smelt helemaal als ze me zo ziet. Zoals je ziet op de foto, lag ik er gisteren een beetje scheef bij. Het is niet dat ze me zo hadden neergelegd maar ik had me er zelf zo uitgewurmd, goed hè? Ik ben namelijk echt best al sterk! 

Gezellig!

Vandaag was het erg gezellig in en rond mijn bedje: er lag al de hele tijd een vrolijke grote envelop op mijn couveuse, zo'n envelop waar ik zelf bijna in pas. Toen papa en mama kwamen, maakten ze hem open en daaruit kwam een heeeele grote prachtige kaart van papa's oud-collega's van Milieudefensie, gemaakt door een van hen, kijk maar naar de foto. Mooi hè?

Ook wil ik jullie mijn schriftje laten zien: daarin schrijven papa en mama elke dag een stukje en ook de verpleegkundigen soms. Nu heeft Ruth, de verpleegkundige, vannacht een heel lief iets geschreven en met verf een afdruk van mijn voetje gemaakt. Had ik wel allemaal blauwe smurrie op mijn voetje maar het was wel leuk om te doen!

Verder heb ik vandaag voor het eerst een rompertje aan, dat vind ik ook heel fijn, dat ik nu echte kleertjes aan heb.

Papa en mama hadden ook weer een gesprek met de kinderarts: die is best tevreden over mij. Ze zei dat ik het goed doe maar dat iedereen ook veel geduld met me moet hebben. Ik doe alles lekker op mijn eigen tempo. En zo is het! Papa vindt dat ik dat van mama heb, maar mama vindt dat ik dat van papa heb! Tja ... wie zou nu gelijk hebben?

O ja, en ik vergeet bijna te zeggen dat ik nu 750 gram weeg, én dat ik nog heerlijk heb liggen kangoeroeën vanmiddag bij papa, lekker slaapverwekkend is dat, hmmmm!

Daaag en een dikke knuffel van mij!

 

Mijn eerste judopak!

Ellen neemt me tenminste serieus. Ik heb deze verpleegkundige nog maar één dag gehad, of ze begreep waar een man als ik behoefte aan heeft: een judopak! Het zit nog een beetje ruim, maar daar wist Ellen wel een oplossing voor; met een verpleegstersplakbandje zit mijn pakje nu als gegoten. Ik werd er prompt zo ontspannen van dat ik even vergat adem te halen. Grote schrik bij mama, papa stond erbij en zag me een beetje grijs wegtrekken. Maar toen iedereen even aan me geschud had, wist ik weer waar ik was gebleven en liep alles toch weer goed af. 

Nog een baby...

Thuis doet Timmie erg zijn best om couveusetje te spelen...