Wat ruist er door het struikgewas?

Bezoek!

Gisteren was Tante Marie-José op bezoek bij mij, samen met mama. Naar haar ben ik ook vernoemd, weet je nog: Casper Marie, zo heet ik voluit. Het was heel gezellig, ze had wel een gek dingetje voor haar mond, dat kwam omdat ze bang was om bacteriën te verspreiden, omdat ze zo bezorgd om me is. Ze is nu een weekend vanuit Londen gekomen, om papa en mama een beetje te verwennen, -en om mij te bewonderen dus!- Ik hoorde dat ze gisteren heerlijk voor hen heeft gekookt en boodschappen gedaan. Daarom zag mama er gisteren vast zo relaxed uit! Papa was thuis gebleven een keer, om even door te werken, maar als het goed is, rondt hij vandaag zijn opdracht af en komt 'ie weer gezellig mee. Met mij gaat het verder goed: gisteren had ik wat moeite met mijn eten allemaal op te eten -dat kwam door de medicijnen die ik krijg voor mijn ademhaling- maar vandaag gaat dat al weer veel beter. O ja, wist je dat ik nu al drie weken oud ben? Vanmorgen hebben mama en papa en Tante Marie-José en er weer een extra beschuit met muisje op gegeten, hmmm! Daaag!

Even geen foto's!

Moest er vandaag weer een infuus in mijn arm voor een bloedtransfusie.
En dat kwam niet eens door mij, maar omdat ze me elkevdag bloed
afnemen voor onderzoek blijft er steeds minder over voor mezelf. Pff,
af en toe heb ik wel genoeg van alle gedoe. Maar goed, het was maar
een paar milliliter en ik voel me er een stuk fitter door. Misschien
dat ik van de zomer zelfs aan de Tour mee kan doen.

Bij de kinderarts

Vandaag waren papa en mama er overdag omdat ze weer een gesprek hadden met de kinderarts, over mij uiteraard. Dat hebben ze een keer per week. De arts, Femke heet ze, is wel tevreden over me. Ondanks dat ik vanmorgen weer best veel 'dalingen' had: een daling betekent dat mijn hartslag daalt en het zuurstofgehalte in het bloed ook. Dat is wel een beetje normaal voor kleine jongetjes zoals ik, maar het moet niet te vaak gebeuren. Daarom hebben ze vanmorgen een röntgenfoto van mijn longen en mijn darmen gemaakt: in m'n longen zit wat vocht maar dat is nu niet zo erg en in m'n darmen zit veel lucht. Dat gaan ze er nu een paar keer per dag uitlaten met een 'schoorsteentje' (een soort rietje in de anus waardoor de lucht naar buiten kan, mama weet er alles van, die heeft dat na haar buikoperatie ook gehad, het luchtte letterlijk nogal op, zegt ze). Verder heb ik nu ook een extra medicijn elk uur via de maagsonde; hiermee wordt mijn ademhalingscentrum wat meer geactiveerd. Gelukkig poep en plas ik goed, en zit er niks vast in mijn darmpjes. Het eten vind ik ook nog steeds heel lekker. 

Gisteren heb ik weer bij mama op de borst gelegen, deze keer lag ik er lekker bij, dus het was voor ons allebei heel fijn! Kijk maar naar de foto.

Vandaag ben ik lekker in mijn huisje gebleven; ik hoorde papa en mama wel toen ze naar me stonden te kijken, toen heb ik ze weer even aangekeken. O ja, ik vergeet bijna te zeggen dat ik weer een klein beetje ben gegroeid: ik weeg nu 695 gram. Volgens de arts zit ik  prachtig 'op m'n curve'. Goed hè?

Daag allemaal! Knuffel van Casper 

p.s. dit beademingsapparaat op de foto ziet er misschien wat drastischer uit zo, maar het schijnt voor mijn longetjes beter te zijn dan de beademingsondersteuning die ik eerst had. Dus niet schrikken ervan: ik ben gewoon dezelfde Casper, hoor!

Bah bah, hè hè

Gisteravond heb ik iedereen weer eens ouderwets laten schrikken, dat was helemaal niet echt mijn bedoeling maar het gebeurde gewoon ineens. Mama was op bezoek met Tante Chantal, papa was een keertje thuis gebleven. Ik mocht weer kangoeroeën bij mama dus ik was helemaal in mijn nopjes maar toen ik net bij haar lag, kreeg ik het erg benauwd. Toen heeft Jan, de verpleegkundige, allemaal slijm weg gezogen, ik mocht gewoon bij mama blijven liggen ondertussen en toen leek alles weer in orde. Dus toen lag ik weer lekker bij mama terwijl Tante Chantal een filmpje van ons maakte. Mama zong een liedje voor me maar stopte daar opeens mee omdat ze vond dat ik een beetje rare geluidjes maakte, toen heeft Tante Chantal de verplegers gehaald en binnen een paar seconden stonden alle monitoren te knipperen en te piepen, leek wel een flipperkast. Ik moest hals over kop terug de couveuse in, de dokter kwam er bij en toen werd al snel duidelijk dat er iets niet goed was met mijn beademingsbuis en dat die er snel uit moest. Daar zat een hele prop slijm met wat bloed, dat was de boosdoener. Daarna wilden ze me niet weer meteen pesten met een nieuwe buis in mijn keel, en zodoende heb ik sinds gisteravond een ander soort beademing: een kapje over neus en mond, een CPAP heet dat. Eigenlijk hadden ze me dat morgen pas willen geven, maar ik heb duidelijk te kennen gegeven dat me dat te lang duurde. Nu kijken ze of dit goed gaat, want dan hoef ik niet meer opnieuw aan de beademing en kan ik het hier voorlopig meedoen. Gelukkig heb ik een goeie nacht gehad hiermee. Mama -en ook Tante Chantal- is vreselijk geschrokken gisteren. Dat was helemaal niet de bedoeling, natuurlijk. Ik hoorde dat ze vandaag de hele dag een beetje ligt bij te komen thuis in bed en dat ze strakjes weer naar me toe komt, deze keer komt papa gewoon weer mee. Hè hè, wat een gedoe, hè? Gelukkig voel ik me verder goed, en iedereen zegt ook dat ik een hele relaxte jongen ben! Ook eet ik goed (nu 5 ml per uur) en heb ik geen infusen meer, en ik poep en plas ook heel lekker. Eigenlijk zou een klein luiertje beter bij mij passen, maar omdat ik zo'n enthousiaste poeper ben, geven ze me altijd een grote luier. Die zit dan helemaal tot onder m'n oksels, geen gezicht eigenlijk, maar wel zo makkelijk! Daag, dikke knuffel van mij!

Ik groei!

Hallo, daar ben ik weer. Gisteren was weer een speciale dag voor mij en papa en mama. Allereerst hebben ze me 's ochtends op de weegschaal gelegd: ik weeg nu 680 gram! De laatste keer dat ze me wogen, woog ik 595 gram. Ik ben dus flink aan het groeien. Eigenlijk zit ik nu ook lekkerder in mijn vel, moet ik zeggen. En ik wil best nog wel een tijdje goed doorgroeien, zodat ik ook iedereen mijn biceps en triceps kan showen. 

Toen het donker was 's avonds kwamen papa en mama weer langs: dit keer mocht ik weer uit mijn glazen huisje, en zoef daar belandde ik dit keer op papa's borst. Wat een harig gebeuren is dat, maar o wat gezellig! Ik heb heerlijk geslapen zo, wel bijna een uur. Mama heeft ernaast zitten kolven. 

Alsof dit allemaal nog niet genoeg was, heb ik vannacht voor het eerst 'tantemelk' gekregen. Dat zit zo: tante Chantal geeft nog steeds melk aan mijn grote nicht Yara -die is al 8 maanden oud. Mama doet erg haar best met kolven maar omdat ze zo ziek is geweest, komen er maar kleine beetjes melk uit steeds. Ik eet inmiddels best veel dus nu kolft tante Chantal gewoon wat extra voor mij. Lief hè? Eerst moest haar melk nog even onderzocht worden en nu mag ik die melk gewoon drinken, dat is wel heel fijn. Nou ja, drinken, via een spuitje komt de melk via een sonde terecht in mijn maag. Nu heb ik toch lekker veel moedermelk, gewoon van een andere mama. Dat heb ik goed voor mekaar, hè? 

Daag, knuffels, 

Casper

Kangoeroeën!

Vandaag is een bijzondere dag: ik mocht zomaar bij mama op de borst liggen! Papa en mama kwamen aan het eind van de middag en toen hoorde ik Ruth, de verpleegkundige, zeggen dat ze ons wilde laten kangoeroeën... ik had geen idee waar ze het over had, maar opeens tilde zij mij samen met Lies, de andere verpleegkundige, uit mijn glazen huisje. Het is niet dat ik zo zwaar ben dat ze me met z'n tweeën moeten tillen, maar een van de twee moest alle slangetjes meeverhuizen. Ik zweefde even door de lucht en toen hupsakee, lag ik opeens boven op mama haar blote bovenlijf. Zij zat in een heerlijke stoel, een soort strandstoel hoorde ik haar zeggen, en ze legden mij op haar en toen kregen we samen allemaal heerlijke warme dekens over ons heen. Ik lag prinsheerlijk te soezen terwijl papa en mama met me praatten en liedjes zongen. Natuurlijk lag ik ook vaak om me heen om te kijken waar die stemmen van opeens zo dicht bij vandaan kwamen. Zo hebben we een hele tijd samen liggen soezen, oh, wat fijn!

Verder hoorde ik dat de antibiotica goed z'n werk doet, zodat de infectie weer goed de kop wordt ingedrukt. Wel heb ik een beetje ontstoken oogjes, dus krijg ik nu oogdruppels, net als opa Sweikhuizen. Ik heb er niet echt last van, waarschijnlijk kijk ik gewoon te veel om me heen.

Gisteren heeft mama me ook nog verse melk van haar kunnen geven via de maagsonde, dat zie je ook op een van de foto's. Kortom: het gaat best goed met me! Morgen gaan ze me weer wegen, ik ben benieuwd of al dat eten van me (ik eet nu al 4 ml melk per uur en nog maar een halve ml bijvoeding via het infuus per uur) zoden aan de dijk zet. Als het goed gaat allemaal, heb ik binnenkort alleen nog maar voeding via de sonde en kan het infuus er uit. Maar dat is nog even afwachten.

Papa en mama zijn erg blij met me en heel trots op me. Ik ben ook al een hele sterke jongen, vind je niet? Daaag, kusjes en knuffels van mij!